Xabrón Lagarto

Seguimos en laranxasamargas

2010-09-08T12:39:00.000+01:00

A partir de agora, Xabrón Lagarto sigue aqui

Perspectiva

2010-05-09T10:04:00.005+01:00

Estas ilustracións amosan moito máis do que parece ó primeiro golpe de vista. Para descubrilo, visitar a galería do autor, o artista ruso Victor Molev.

Visto en Espejo Lúdico

En Portugal pódese...

2010-04-06T21:43:00.020+01:00

Descubrir na catedral de Porto personaxes de "Dentro do labirinto"

Gris: ceo e mar en Aveiro

Pero cores nas chalupas

...e as casas

Descubrir a do Zeca en Coímbra

Comer carapaus fritidos

E bacallau con grelos

Pasear a pé por lisboa

E tamén no eléctrico

Un bancal de peixes no peirao

A impresionante "Boca do Inferno"

E Aliester Crowley facendo das súas

Trepar polos cantís...

"O soño americano" en Búsola

2010-02-07T11:52:00.003+01:00

O meu relato "O soño americano" no novo número de Búsola

Enlace para descargar en PDF.

Poirot

2009-06-07T11:03:00.001+01:00

Está de volta

Recantos de Londres

2009-04-25T19:34:00.004+01:00

Águia perdigueira incubando en directo

2009-03-05T16:22:00.004+01:00

No parque do Garraf (Barcelona), ten o niño unha parella de águias perdigueiras. No seguinte enlace pódese ver en directo como ela incuba os ovos (dous) que nuns corenta días se crebaran para recibir ós pequenos. Isto conséguese cunha cámara de video sita no mesmo niño. De cando en cando os ovos fican sós no niño, aínda que a maior parte do tempo á águia femia está sobre eles.

Clicar para ver en directo

"Do I Still Exist if You Don't See Me?"

2009-03-01T17:23:00.006+01:00

Fotografías de Francesca Woodman (1958-1981).

A soas

2009-02-18T13:34:00.009+01:00

Foi o seu un amor de interrogantes,

de dúbidas translúcidas, ocultas baixo macios diváns de encaixe antigo.
Non llo advertiu
cando bicaba os seus pés.
Cando lambía unha por unha as dedas-caramelo de morango amargo.
Non llo advertiu e ela non o soubo
que tería que camiñar sen el tantos quilómetros.
A soas

Vangardas case íntimas (IV)

2009-02-15T18:50:00.007+01:00

DADAISMO: DÁ-DÁ

Darlle ó mundo a incoherencia desexaDa
Da dor parida, enxendraDa
D'Artagnan non voltou da súa cruzaDa
Danubio con parrulos (de goma) e ela aí afogaDa
Dá medo ver a danza maldeciDa
Da meiga donDa
Dá medo, dá
Dá-dá

DADAISMO: LOBOS

HOrrible, abafante pensamento monocroMO
(negro)
HOmes e máis mulleres bebendo leite seMI
(magro)
NIntendos para os nenos, galletas LU
(molladas)
e malia todo o PUS
(noxento, amarelo)
saíndo a borbollóns das súas costras
(se as rabuñas)

Vangardas case íntimas (III)

2009-02-11T18:53:00.007+01:00

FUTURISMO: FISIÓN DE BÁGOAS

Mísiles de ferro apuntan
ós catro puntos cardinais:
N-E-W-S
parecen pero xa son vellos,
xenreira en moléculas e átomos.
Autómata debruzado
na torre de mercurio
ten as mans de diamante cheas de vidas
-de bágoas-
dos clons
que choran pingas de óleo.
E chove pingas de sangue
no refuxio antiaéreo,
fisión de bágoas.
Non engraxou a máquina
o alien despiadado.
Avión.
Nave.
Tren
de alta velocidade
-faíscas de metal-
viaxando cara
¿onde?.
Pero a computadora non procesa
o sal de tantas bágoas.

Homenaxe a Ferrín

2009-02-07T19:58:00.003+01:00

6F: o día de Ferrín

Vangardas case íntimas (II)

2009-02-01T17:36:00.007+01:00

CREACIONISMO: TORMENTA

Cascuda prateada
de fume de Marlboro
ferida polas frechas fuxitivas
(o f fonosimboliza vento)
dun Cupido fríxido que vinga
o seu ego entoldado
das calindornas de tódalas cores:
azul, verde, encarnado- qué torpes-
chocan unhas conta outras,
entrecrúzanse, esvaran
polo chan incoloro,
insípido e inodoro.
Cupido hermafrodita que menstrúa
mil algodóns de azucre borrallentos
-destinxidos-
cheos de brúos xordos, irritados,
cheos de arames con gume de ouro,
cheos-ó fin-cheos de nada.
E chove.

Vangardas case íntimas (I)

2009-01-29T18:32:00.006+01:00

Vai facer dez anos (dez xa!!) estas "vangardas case íntimas" facíanse co fernández del riego ante o abraio daquela nena algo túzara que aínda hoxe teima en premer sen sentido as tecras dun ordenador. Recordalas hoxe en día é como mirar para un fillo cheo de defectos ó que non se lle pode evitar ter o cariño máis especial de todos.

SURREALISMO: DOR FREUDIANA

Todo está escuro dentro,
moi escuro
dentro de min. Rompeu
a lampada de carburo
Histeria. O propio eu
loita contra algo mesto.
Ich. Es. Überich
Non podo controlalo
Síntomas
Neuróticos. E Ela
autómata irreflexiva.
E Freud
peneira ideas. Face aluada.
Quero recupera-las Tres Sortellas;
chapín de veludo
en gadoupa de guepardo.
A Besta ten os ollos moi abertos
e carapucha negra con remendos
das miñas bágoas. Angustia
Mecanismos de defensa. E Freud
peneira ideas nas entrañas.

De voitres

2009-01-21T18:25:00.007+01:00

"Xa che dixen que había dúas ocasións nas que se podía gañar cartos, unha, na construcción dun país, e a outra, na súa destrucción. A modiño na construcción, rapidamente na debacle"
(Rhett Butler a Escarlata O'Hara).

Tamén aquí

Biblioteca das Letras Galegas

2009-01-14T22:09:00.003+01:00

Un proxecto do Centro Ramón Piñeiro para a investigación en Humanidades e a Biblioteca Virtual Miguel de Cervates. O portal nace coa vocación de ser un referente do patrimonio literario galego dende a Idade Media ata hoxe. Na páxina pódense ler obras da nosa literatura, e información moi completa sobre autores varios, dende Martin Codax a Rosalía.

Pódese ver aqui: http://www.letrasgalegas.org/

Escritoras nobel

2009-01-14T16:53:00.017+01:00

Ata agora, foron once as escritoras que gañaron un premio nobel. A imaxe que segue corresponde a Doris Lessing, de pais británicos e nacida en 1919 na antiga Persia, coñecida pola súa defensa da muller e críticas do racismo. Foi a última en gañar o nobel, en 2007.

As dez mulleres restantes son as que siguen:

1909: Selma Lagerlöf. (Suecia) A autora de " A marabillosa viaxe de Nils Holgersson inspirabase para escribir nas lendas populares do seu país

1926: Grazia Deledda. (Italia). Autora de novelas como "Cosima", reflicte nos seus libros a dureza da vida na súa Cerdeña natal

1928: Sigrid Undest (Noruega). A súa novela histórica sobre o destino dunha muller, Kristin Lavransdatter, fíxoa merecedora do galardón.

1938: Pearl S Buck. A autora estadounidense viviu vinte anos en China. Tamén recibiu o premio Pulitzer
1945: Gabriela Mistral. (Chile). Poeta, diplomática e profesora, "Desolación" ou "Poema de Chile", están entre as súas obras.

1966: Nelly Sachs (Alemania). Compartiu o galardón co escritor israelí Shmuel Agnon.

1991: Nadine Gordimer. (Sudáfrica). Trata nos seus libros os problemas do apartheid.

1993. Toni Morrison (EE.UU). Con só seis libros publicados é uha fervente defensora dos dereitos civís e políticos.
1996: Wislawa Szymborska. (Polonia). Considerada unha das voces máis orixinais da poesía do seu país.

No ano 2004: Elfriede Jelinek (Austria). A decisión provocou a dimisión dun dos membros da Academia sueca. Jelinek sempre criticou a sociedade do seu país de nacemento, do que di que segue ancorado no nazismo.

O extraño mundo de Mark Ryden

2009-01-09T22:54:00.005+01:00

Fascínanme a obra deste artista estadounidense. As súas pinturas amosan mundos inquedantes cos cativos como principais protagonistas. Iconografía pop, frases en latín, carne e sangue, imaxes alquímicas ou simbolos relixiosos confabúlanse para compoñer un universo irracional, onírico. O mundo secreto e cruel dos nenos, cheo de cores vivas, de peligros ocultos, de monstros e gadoupas.Para Mark Ryden "a vida é pura ilusión. Somos seres de enerxía pura e a carne é o que nos mantén enteiros".

Paga a pena ver este video.

Madrid: neve na cidade

2009-01-09T19:03:00.005+01:00

Unha imaxe que poucas veces se ha de repetir

Cantámosche os reises, Orellas de cabra...

2009-01-06T00:13:00.007+01:00

Recolle-lo aguinaldo polas casas era un dos principais motivos dos Cantos de Reis tan populares na tradición oral de Nadal. Velaquí un exemplo.

Déannos os reises

anque señan poucos:

un touciño enteiro e a mitá do outro.

Déannos os reises

si nolos han dar,

que somos de lonxe e hai moito que andar.

Traemos a bota

para levar o viño,

a cesta prós ovos

e un caraveliño.

Déannos os reises, señores, por Dios,

déannos os reises e quedan con Dios.

Nesta casa caleada,

caleada de pemento,

que por moitos anos vivan

os señores que están dentro.

(Se non lles daban nada remataban así)

Cantámosche os reises

Orellas de cabra;

Cantámosche os reises,

Canela de cabra,

Touciño de cocho,

Orella queimada.

Cantámosche os reises

Non nos deches nada.

Confín dos verdes castros

2009-01-04T23:35:00.007+01:00

Castro de Santa Trega-A Guarda.

Vinte anos despois...

2009-01-04T23:23:00.003+01:00

As orixes do Dereito europeo

2009-01-02T16:19:00.006+01:00

O renacemento xurídico medieval e a formación dunha cultura xurídica europea ten a súa orixe na Universidade de Bolonia, creada a finais do século XI. E entón cando ten lugar o descubremento científico do Dereito. A base das ensinanzas é o corpus iuris, especialmente o Digesto. A Universidade de Bolonia era unha escola de artes, por iso os primeiros que se ocuparon dos textos xurídicos romanos non foron xuristas, senon gramáticos que compuxeron unha primeira recompilación chamada Vulgata ou Littera Bononiensis. A escola foi fundada por Irnerio no 1131, e dela xurdiron as primeiras xeracións de xuristas, chamados glosadores, que facían una exégese minuciosa dos textos romano-xustinianeos, engadindo glosas e anotacións nas marxes e entre liñas.

Dousmilnove

2009-01-01T20:52:00.003+01:00

Sinais

2008-12-31T19:37:00.010+01:00

Gustaríame dedicar unha homenaxe á pelicula de mafiosos por excelencia, á que serviu de exemplo ós demáis directores do xénero. "Scarface o terror do hampa" narra a historia dun mozo chamado Tony Camonte, que aspira a liderar ós mafiosos de Chicago. Este clásico foi rodada en 1932 por Howard Hawks e Richard Rosson. Nela hai unha serie de detalles que a convirten nunha obra mestra do xénero.Un dos que máis me chama a atención: cada vez que alguén ten que morrer, un motivo en forma de cruz ou de X está discretamente presente na imaxe e no decorado.

Esta especie de sinais para o espectador agudo non son exclusivas deste filme. A morte dunha personaxe adoita a estar resaltada, no cine, pola caída dalgún obxecto que lle pertence.

Outro exemplo desto témolo na película "O carteiro sempre chama dúas veces" ( Tay Garnett, 1946), coa caída o chan do lapis labial de Lana Turner cando a súa personaxe morre.

Archibald Joseph Cronin

2008-12-29T23:41:00.004+01:00

Caeron nas miñas mans varios libros de Archibald Joseph Cronin: "As portas do Reino", "O xardiñeiro fiel" e "Aventuras en dous mundos" (a primeira e a última bastante mellores cá outra). Ó meu parecer, escribe ben dun xeito un tanto formal, as súas descripcións de paisaxes son unha delicia pero por outra parte é algo anacrónico, algo lacrimóxeno de máis. Algo así coma un Edmundo D'Amicis con algo máis de calidade

Amor cortés

2008-12-29T16:10:00.005+01:00

O amor cortés naceu na Provenza do século XII. Damiselas folgadas de meixelas de cereixa e cris-cris de sedas e rasos. Trobadores fracos coma galgos de voces finas e melifluas. Defendían os amores castos, os amores puros, os amores platónicos. Embargados dunha ledicia tépeda, pasatempo lixeiro das donas casadas que desfogaban así o tedio dos tempráns casamentos de trato. Bebían da relixión catára e as súas teorías sobre o corpo e a alma (tan semellantes ás de Platón no seu Banquete). O amante, mellor dito, o amador, vive así a través da imaxe inaprénsibel e idealizada da amada; amar sufrindo e vivir amando sen nunca atreverse a dar un paso cara o obxecto de desexo. Para o amador cortés, a éxtase, a catarse, non está no momento de conseguir os favores da amada, senon e non acadalos nunca, non ceder á tentación da carne. Así o acordaban os postulados cátaros: despoxarse da carne, da materia, como camiño para alcanzar a luz. Os poemas da época falan todos do mesmo: amor-renuncia, amor como camiño ou vía para o Amor. E esa visión influíu na concepción do amor en Occidente.

O primeiro grande poema provenzal é o Boecis, escrito arredor do 950, escrito na lingua d'oc

Un mal espírito

2008-12-29T00:10:00.004+01:00

Na biografía que de Alexandra David-Nèel escribiu Ruth Middleton nárrase un episodio no que, aloxada Alexandra nunha casa, presenciou o que, aparentemente, era un xove "idiota" que entrou na casa e fuxiu babeando cando a anfitriona lle ofreceu un prato de comida, tras confundilo cun dos servintes de Alexandra. A anciá pensou que era un "mal espírito" e esa mesma noite enfermou e morreu. Alexandra estaba convencida de que morrera de espanto ata que, segundo se cita literalmente no libro, consultou cun lama tibetano que "insinuou que o idiota era un tulpa que escapara do control do seu creador. Os tibetanos crían que algúns iniciados tiñan o poder de crear seres pantasmales (tulpas), capaces de comportarse no mundo coma personas reales pero sen conciencia propia. Tales seres escapaban de cando en cando do control dos seus creadores e vagaban libremente polo mundo...."

Entre o sono e a vixilia

2008-12-27T16:01:00.008+01:00

A conciencia é o que nos individualiza, en certa forma é o que nos separa. A conciencia é coma o leito dun río, distinto en cada individuo. As augas que por el flúen poden ser suxas ou cristalinas, calmas ou turbulentas segundo época, pero o leito dálles forma, abárcaas, lévaas por unha dirección. Non hai dous leitos iguais. Non estamos en contacto permanente coa nosa conciencia; o home sociable, que diría Rousseau, vive fóra de si, vivimos coas mentes ocupadas por coñecementos, recordos, emocións, preocupacións, conversacións. O veo sutil da conciencia afoga. Pero hai un momento no que somos "conscientes da conciencia"; eses brevísimos intres entre o sono e a vixilia, cando xa nos desligamos da entrega total á morfeo pero a nosa mente aínda non foi bombardeada por pensamentos conscientes. Entón, a mente recoñécese a si mesma. Entre o sono e a vixilía, pode ser que estea o infinito

E, ás veces, Peter Pan, din.

A besta perdida

2008-12-26T13:46:00.005+01:00

Hai unha interesante teoría, seica de Bruce Chatwin, sobre as orixes do mal no mundo. Segundo el, todo está na memoria xenética, herdada do homo erectus. Nas inhóspitas orixes do mundo os homes vivían bulrando a terrible ameaza do tigre de dentes de sable (dinofelis). O Home acabou por vencer á besta, pode ser que coa axuda do lume, ou perfeccionando as armas, pero tanto tempo convivindo co depredador fixo que este se volcase na súa psique. Ó desaparecer a besta, os homes inventárona de novo: dragóns, monstros, pantasmas. Neles segue aniñando o medo e a desconfianza a deles xorde o mal

Laranxas amargas

2008-12-22T23:00:00.004+01:00

Era grisalla e arredondada coma unha pataca crúa. Non parecía humana. O seu achatamento debía ter sido gradual, cavilaba o ciruxián plástico, un progresivo ir ó encontro da terra, tenramente, fixando nas raigames das árbores unha mirada de nai. Humus habebis. O que ninguén sabía, o que ninguén sospeitaba, era que os farrapos de cor de á de mosca que cercaban, cinguían, o seu corpo de globlo, foran noutrora un fermoso traxe de noiva, virxinal, raso da mesma cor ca un dente de elefante, tan brillante, tan duro coma un dente de elefante.

Adrián Cotovías, o ciruxano plástico, camiñaba pola ancha avenida, baleira e gris, envolta nunha mera mesta que humedecía os vellos tellados lixados do fume das chemineas. As pombas, ateridas, abalufaban as plumas dende os beirais renegridos, cofeándose entre si, rexoubando coma nenos. Pombas. Adrián Cotovías detestábaas. Aves de vertedoiro. Inchadas e esvaídas coma nubes de tormenta. Grisallas de polución. Alimentábanse dos restos da comida basura que a xente guindaba nas rúas. Larpás e atrevidas, moitas tiñan sobrepeso.

Coma ela. A ela pracíanlle as pombas, cómo non, pensaba Adrián con desgusto. Cebábaas coas faragullas de baguette resesa que gardaba nos petos. Algunhas incluso chegaban a peteirar, curiosas, nas cascas de laranxa ciscadas pola beirarrúa coma o rastro de Polgariño. Si, á esmoleira pracíanlle as pombas, non podía ser menos. Pousábanse nos seus ombreiros, na súa cachola, engalanábase con elas coma se fosen alfaias. Unha imaxe urbana, tópica dende os tempos de Mary Poppins. Esperade sempre o esperable, ese era un dos moitos lemas de Adrián Cotovías.

Os seus cabelos eran, con moito, o mellor que tiña. Longos e grosos, lustrosos coma a pel dunha lontra, a cor negra apenas salferida por algúns fíos brancos. Levábaos trenzados e notábanse oleaxinosos, brillantes polo exceso de sebo. Xurdían dunha cabeza redonda coma unha lúa, coma toda ela. Unha cabeza todo fazulas, ásperas, avermelladas, rebiques da risa nos cantos dos beizos, rebiques de pranto nos cantos dos ollos. Unha boca grande onde convivían en indulexente concordia os buracos negros e os dentes amarelos, esfarelados. O que ninguén sabía, o que ninguén sospeitaba, era que noutrora aquela boca fora sensual e plena coma unha pavía madura. Aquela boca, facía moitos anos, estivera chea de dentes brancos e regulares, relucintes por obra e gracia dun dentista de pago. O que ninguén sabía, o que ninguén sospeitaba era que noutrora existira un van fino e bimbreante onde hoxe só había estratos e máis estratos de graxa. Esa graxa bamboleante, xelatinosa, de retrincos clausurados de cotra. Esa graxa de comida rica en almidón. Esa graxa dos desherdados deste mundo.

Adrián Cotovías camiña a bo paso, ben anoáda a bufanda Burberrys en torno ó pescozo, mergulladas as mans nos amplos petos do gabán de pano escocés. Inés non adoitaba ser moi puntual, cría recordar, pero nunca se sabía. Curarse en saúde, outro dos moitos lemas do ciruxián plástico, e aquela cita en cuestión tiña que ser perfecta. El faría as veces de perfecto cabaleiro, agardando por Inés para entraren xuntos no luxoso restaurante onde reservara mesa. Abriríalle a porta do taxi, bicaríaa docemente na meixela, ¿como estás, querida?, cederíalle o paso e termaríaa do cóbado, leve, galantemente. Sabía como facelo, por suposto que si. Esperaba que ela levase un deses vestidos de veludo ( moi negros e moi caros) que tan ben se cinguían ós ósos do seu corpo. Debaixo, lencería de La Perla de cor berenxena, como a el lle gustaba.. Moi ó principio da súa relación, ela tivera o costume de-en certas ocasións-non levar nada baixo a saia. Adrián Cotovías experimentara moitas veces a sorprendente sensación de introducir unha man entre as súas coxas e palpar carne núa. Húmida. Ela ría ás gargalladas cando el retiraba os dedos, coma se tocase un ferro ardendo. Ó final, acabara por tirarlle o costume. O ciruxián admitía que podía ser excitante pero, ¿para que enganarnos?, non era ( ela fitárao longamente, movendo a cabeza cansinamente ante as súas explicacións) o correcto. En fin, agardaba que todo transcurrise sen contratempos. Con Inés, nunca fora demasiado dicícil levala á cama, e a cama precisamente era o que el desexaba encher, aquela cama ampla, luxosamente adobiada con sabas de algodón exipcio e dondo cobertor de plumas ( non de pomba, esperemos) que ficaba baleira dende o divorcio. (Ana comparte agora leito cun avogado esgrouviado e afeccionado ó mus, qué agravio, meu Deus)
¿Ten cama a esmoleira? Non, por suposto. Durmirá nalgún portal, para espanto dos veciños madrugadores, ó día seguinte. No portal quedará durante días un abafo penetrante que a muller da limpeza tratará de eliminar con lixivia e deterxente: un cheirume acedo a unto e sour de moitos días, sorprendentemente salferido polo constante perfume das laranxas amargas que a esmoleira deixa tras de si, coma un ronsel afiado que formiguea nas ventas do nariz. As laranxas da esmoleira, esa é outra. Bolsas e bolsas de supermercado cheas a rebordar de laranxas coma soles; laranxas raquíticas, pequeneiras, tan diferentes ás que se exhiben nas froiterías que é máis que evidente que aquelas non coñeceron xamáis os sulfatos e fertilizantes. A Adrián Cotovías desagradáballe o asunto das laranxas aquelas. Semellaba fóra de lugar aquelas bolsas de froita ós pés da esmoleira, coma un extraño tesouro custodiado por aquela raíña choqueira. Adrián Cotovías supuña, con razón, que a mendiga collía a froita nos laranxeiros do parque. Habíaa en abondancia e a colleita adoitaba rematar tódolos anos esmagada baixo os pés dos paseantes, co xugo vermello coma sangue tinguindo a terra dunha cor de cacería. A ninguén se lle ocorría comer aquelas laranxas amargas, era como chuchar limóns. A esmoleira, nembargantes, rillaba nelas coma un can nun óso cheo de tuétano. As mans inchadas premendo nelas coma en ubres ben repletas, os beizos ávidos, zugando. Adrián víaa tódolos días: a imaxe desagradable do zume noxento a escorregar pola barbadela chea de lanuxe. Por culpa da esmoleira acabara por aborrecer as laranxas e canto producto derivase delas; especialmente a marmelada de laranxas amargas: o almorzo habitual de Adrián Cotovías dende anos atrás.

Marmelada. Un alimento tan irrelevante que acadara un sorprendente protagonismo durante a súa relación con Inés. Ela odiábaa. Odiaba a súa cor entre vermello e ouro, o seu sabor agre, e optaba por ensopar no café con leite anacos de pan branco cargados con empalagosa marmelada de amorodos. “Colesterol do barato, querida”-advertíalle Adrián despectivamente. Cando Inés saíu da súa vida deixando soamente un armario baldeiro de vestidos e cheo de lencería, tivo o detalle de estampar antes no chan da cociña canto tarro de marmelada de laranxa atopou na lacena. Os vidros a facer cri-cri baixo os mocasíns italianos do ciruxano plástico. Os baldosíns de gro a se estriar baixo aquel mar xelatinoso e avermellado. Nin Kandinski, meu.
Inés anti-laranxas. A esmoleira laranxívora. Unha noite, había xa algúns meses, Adrián Cotovías escoitáraa falar ( á esmoleira) por vez primeira. Ou grallar, mellor dito. Ou cacarexar. Unha voz coma unha lima nas unllas dun cadáver. Son miñasmiñasmiñasmiñas. Son miñas. Miñasmiñasmiñasmiñas., dicía. Referíase, cómo non, ás laranxas. As imprecacións ían dirixidas contra un fato de rillotes morenos que xogaban ó futbol coas laranxas. O ciruxián soñara moitas noites coa mirada adoecida da muller. Esa voz de pega arrefriada. Mellor pensar noutra cousa.

A voz de Inés. Doce. Como acariñar unha madeixa de la. O seu primeiro encontro marcara un antes e un despois na vida de Adrián. Ela visitárao coas coxas envoltas en celulite e el regalárlalle unhas pernas esveltas. Despois, os arreglos foron sucedéndose: un van fino, uns peitos firmes, un nariz perfecto. O ciruxián foise namorando da marabilla de plástico xurdida das súas mans na mesa de operacións. Así se debeu sentir Deus cando modelou a Adán en greba. Ela era súa, a súa obra. , aínda que non parecía entendelo moi ben.
Queres ser un novo doutor Frankenstein, espetáralle doída antes de marchar. Algo máis baixo a pel, os músculos e os ósos.
E un día atopáronse de novo, no ciberespacio, na frialdade brillante dunha sala de chat. Unha segunda oportunidade

Faltaban poucos minutos para a cita e Inés todavía non chegara ó restaurante. ¿Entrar e agardala na mesa? Adrián decidiu que si, non iba esperar na rúa. O maitre escoltouno ata a mesa que pedira: ofreceulle a carta de viños, moi boa. Facía calor e as candeas iluminaban as facianas dos presentes, os garfos subían e baixaban dos pratos ás bocas, as facíanas avermelladas polo alchol e as conversas, as agullas do reloxo movendose lenta, paseniñamente

E Inés que non chega.

Nervios. Impaciencia. As mans apreixan o garfo. Sente desexos de facer percusión no borde da copa de cristal. Cando meniño, sempre lle rifaban por eso.
Un pequeno rebumbio na entrada da sala. Varios camareiros de branco corren e axitan as mans. Os comensais poñen cara de asco, algúns fan aceno de levantarse.
A mendiga das laranxas avanza lentamente ata deterse frente a Adrián, o cheirume acedo: laranxas e roña, envolvéndoa, mareando.
-Ola, Adrián.
Os ollos verdes, semiocultos baixo a graxa e as legañas. Eses ollos verdes inconfundibles. O nariz recto, agora inflamado. A liña das queixadas, desdibuxada.

Inés.

-¿Podes, querido, decirlle a estos señores que temos unha cita?.

Scary Mary

2008-12-21T21:26:00.001+01:00

¿E se "Mary Poppins" fose un conto de terror?

Na ventá

2008-12-17T23:02:00.006+01:00

Dende o xardín percíbese claramente a súa sombra derreada, desdibuxándose escura no vidro iluminado da fiestra. Sempre inmóbil. A fráxil res convertida nunha curva crispada. A caluga vencida. As mans dúas pólas tortas e quedas. Os ollos permanentemente fixas nos xeonllos, avergoñándose da triste inexpresividade.

De sócato, alguén apaga a luz e ela desaparece. Xa non hai ninguén. O seu contorno confúndese cos dos moitos obxectos que poboan a cociña: unha mesa máis, unha cadeira.

E ela non pode berrar esixindo que acendan a luz.

Está a noite tépeda e queda, cunha enorme lúa branca que o ilumina todo. Cantan os grilos dende as matas e o aire énchese dun docísimo cheiro de violetas. A fonte pinga mainamente mentras a lúa ilumina de medio lado a inocente faciana do querubín de pedra.

Para ela, nada desto existe xa.

Luz Xacinta

2008-11-30T15:05:00.010+01:00

Imaxe: Mark Ryden

Os papais sacábana a paseo no carricoche vermello, alto e impoñente coma unha dama barroca. Luz Xacinta. Ela era macia e gordecha,toda branca e rosa por riba da almofada de encaixe, movendo no ar as mouciñas sen unllas nin cotobelos, tenras coma queixos. Luz Xacinta. Os olliños azuis e inmóveis e uns peliños loiros e finiños coma sedas no alto da cacholiña redonda, que a mamae lle cubría cunha carapucha vermella, coma o coche e o traxiño a punto de cruz.

Luz Xacinta non se parecía ós pais, altos e magros, de ollos duros e narices semíticas; don Xacinto e dona Lucila paseaban esta diferencia con fachenda e dignidade, camiñando ergueitos a pasiños curtos mentras a mucama os seguía coa cabeza baixa, arrepuxando o cochiño coa valiosa creatura.

O principio, deron moito que sospeitar e murmurar a tódolos veciños, que quedaron pampos do libramento de dona Lucila xa que, a xulgar polo que quedaba á vista, a señora estaba máis seca ca un coiro vello. Ademáis, nin se lle notara estado nin chamaran parteira algunha.

- Gracias á Elviriña, que vale máis cás pesetas-afirmaba a señora sinalando á criadiña que calaba vergoñenta-non me fio eu destas mullerucas de ir polas casas...

En canto marchaba, todos se desfacían en suposicións e malicias:

- Deso nada -aseveraba a tía Xenara- xa está pasada de máis pra parir ¡Se xa era moza feita cando naceu a miña Etelvina!

A tía Xenara era unha velliña vella que non lle perdoaba á Lucila ter casado cun home rico e merece-lo trato de “señora” ¡Se aínda se lembraba de cando vivían porta con porta! ¡E cantas veces viñera a nai dela, Dio-la teña na Gloria, pedirlle tantiña broa ou unha presa de arroz!
- Si señora, éranche pobriñas de necesidá, que ata nin cama tiñan e durmían nunhas pallas... ¡Non sei como a quixo o don Xacinto!

-¡Boas prendas lle daría denantes! -berraba a Etelvina, enrabechada- ¡E cando se viu ricachona non mirou nin pra nai, que morreu soíña nun recanto...!

A Etelvina, a filla da tía Xenara, era unha mozota outa e encarnada, casada co Vicente, un homiño fraco e ruín que pasaba a vida na cantina. O Vicente e a Etelvina eran pais dun cativo de tres anos que lle chamaban o Farruquiño, un meniño espelido que non se diferenciaba en nada dos outros nenos da vila.

Luz Xacinta, segundo medraba, íase imitando ós querubins de cera sitos á beira da Sta. Virxe da Colexiata. Loiriña, mimosa, pel translúcida e olliños coma pozas de auga clara; era moi tranquila, nunca choraba nin berraba, nin sequera o día do bautizo, cando o padre Ramos lle baleirou na cabeza unha cuncha de vieira chea de auga bendita. “É moi boíña, dulce coma un caramelo”-runfaba dona Lucila.
E Luz Xacinta via pasa-la vida cos olliños cor de ceo e un sorrisiño nos beizos de cereixa madura.

Pasou o tempo

Os domingos ían os tres á misa das doce; os pais, mouros e longos, e ela collida de cadansúa man, pisando apenas no enlousado cos chapíns lustrosos
de charol vermello.
As solteironas parabánse a falarlle:
-¡Ai que nena máis bonitiña! ¿Cantos aniños tes xa, miña reina?
Luz Xacinta mirábaas fixamente cos seus ollos cerúleos, ata que o sorriso das mulleronas se conxeaba nas faces maquilladas.
-É moi caladiña -interviña dona Lucila- xa saben vostedes, non convén que as nenas de boa casa falen coma laretas.
As anciás asentían pouco convencidas, e cando, ó despedirense lle acariñaban a queixada ou a fazula gordecha, sentían un violento calafrío a lles recorrer as vellas reses reumáticas.

Cando Luz Xacinta tivo idade de ir á escola, o padre Ramos recomendoulle un colexio para señoritas de
Sant-Iago, moi prestixioso e cheo de santidade; malia esto, os pais decidiron darlle educación na casa: don Xacinto, home culto dabondo, ensinaríalle latín, música e algo de francés,en tanto que a nai se adicaría a mostrarlle os segredos do punto de cruz e do petit point.

A partir de entón, Luz Xacinta saía cada vez menos da casa, entregada ó estudio e a lectura de libriños piadosos, xa nin sequera ía a misa pois don Xacinto, que cada vez acumulaba máis cartos cos seus negocios, mandara facer unha capilliña nun pabellón que tiñan no xardín, e o padre Ramos, como amigo da familia, acudía unha vez por semana a dicirlle-la misa.

Esto foi moi comentado e criticado en toda parroquia,
e a tía Xenara, secundada pola Etelvina, deulle a lingoa canto quixo acusando á Lucila de soberbia e mala veciña, ¿Ou é que xa non se lembraba de cando non podía ir á misa por non ter unha chambra enteira que botar ó corpo?

A Etelvina, cando ia á fonte, tiña que pasar por diante do xardín de don Xacinto, e sempre estiraba o pescozo para enterarse do que facían os habitantes do enorme pazo de pedra. Moitas veces vía a Luz Xacinta no xardín, sempre sentada e cun libro nas mans, sempre inmóvil. Á Etelvina estrañáballe que a rapariga non se adicase ós xogos da súa idade, e comparábaa mentalmente, orgullosa, co seu Farruco que, con dez anos, era xa un rillote san e algareiro que alporizaba á vila toda cos seus berros e carreiras.
Na adolescencia, Luz Xacinta espigou algo.

Agora xa non saía para nada da casa, e os que tiñan curiosidade por vela, que eran moitos e moitas, non tiñan máis remedio que acudir ó pazo, onde, por un burato do muro do xardín, podían contempla-la moza sentada nunha cadeira ou deitada nunha hamaca de liño, cos cabelos loiros recollidos e o seu eterno sorriso tristeiro a brillarlle na faciana esluada.

-Pobre rapariga, sempre choída -laiábase a tia Xenara que da pena que lle daba a moza esquecéra algo a súa xenreira contra a xente do pazo.

- Si muller si -razoaba outra muller- xa nin ten as fazulas vermellas como cando era nena, que daba gusto vela.

- Tanto afán de gardala na casa, coma se fora de vidro, coma se se fose crebar... -dicía a Etelvina dándolle o peito á pequena irmaciña que viña de ter o Farruco.

Este, que xa estaba feito un mozo, acudía moitas veces ca nai e ca avoa a guichar polo burato do xardín.
-Vaites, rapas ¿Que se che perdeu a ti aquí? -rosmaban elas.

Pero o Farruco seguía acudindo, enfeitizado pola expresión de doce fastío de Luz Xacinta; xa non pensaba nin en mozas nin en compañeiros, e chegou
o día en que xa non esperaba pola nai e pola avoa, senón que, cada vez que tiña un momento libre, corría ó pazo a contempla-la choída.

Chegou a darse conta dunha cousa que ós demais
lles pasaba desapercibida: A expresión da cara de Luz Xacinta non cambiaba nunca.

Intentou comentar esto coa avoa, pero ela despediuno cunha gargallada:
-¿Que dis, ho? Moito pensas ti na Xacintiña. ¡Non te me vaias namoriscar desa cousiña de mírame e non me toques!

O Farruco matinou nesas palabras ¿namorado el? Non,
imposible; el non estaba namorado de Luz Xacinta
entre outras cousas, porque nunca falara con ela, porque non coñecía a súa forma de ser ou pensar ¿Como ía estar namorado dalguén que non coñecia? Non, el o único que sentía era unha curiosidade moi grande por Luz Xacinta, un tremendo desexo de rabuñar un pouco naquela máscara de perfección e silencio.

De tanto espreitar polo buratiño, o Farruco foise decatando tamén dos costumes da xente do pazo; así, deuse conta de que os pais, aínda que raramente lle facían compaña á filla no xardín, vixiábana de seguido, ben debruzados nunha fiestra, ben enviando á Elviriña a botar unha ollada. Soamente os domingos, despois da súa misiña particular, descuidaban algo a vixiancia xa que don Xacinto acompañaba ó padre Ramos de volta a rectoría, onde botaba unha boa media hora tomando unhas copiñas de augardente de herbas, dona Lucila aproveitaba ese tempo para tomar un longo baño quente, coa auga que a Elviriña lle subía do pozo nunha tina, a criada, axudaba á señora no seu aseo, e Luz Xacinta ficaba soa no xardín.

O Farruco matinou na idea de entrar e falarlle, e por fin, un domingo de maio especialmente caloroso, decidiuse a salta-lo muro e achegarse a Luz Xacinta.

Ela non amosou medo ou desconfianza, e limitouse a mirar fixamente ó Farruco, que se achegaba enmeigado pola beldade da moza: o seu rostro perfecto, os ollos brillantes, a boquiña sorrinte... O Farruco coidou que o sorriso era para el e achegouse máis.

Luz Xacinta descansaba nunha hamaca de liño marelo, atada con dúas cordas ás polas de dúas cerdeiras medradas; levaba un vestidiño azul cinguindo o seu corpo perfecto, e os cabelos soltos brillaban coma fitas de ouro sobre o branco pescozo.

- Miña señoritiña... atreveuse o Farruco a falarlle.

A señoritiña non dixo nada nin mudou a expresión. Continuou mirándoo.
O Farruco achegouse máis, case podía tocala.

-Perdoe vostede a ousadía pero...

Luz Xacinta seguÍa muda; O Farruco decatouse de que tiña a ollada perdida.
-¿Estará enferma? preguntouse tócandoa suavemente nun ombreiro.

Este contacto fixo que o corpo relaxado de Luz Xacinta esvarase e caese ó chan.

O Farruco inclinouse sobre ela, contemplouna uns intres, refregou os ollos para asegurarse de que non estaba vendo visións, e fuxíu dalí.

O mozo correu por camiños e congostras, sen facer caso dos veciños que voltaban das sementeiras. Correu por lameiros e touzas, rachando os pantalóns cos toxos, crebando xestas e tirando sebes; correu ata quedar sen folgos e soomente entón parou.

O Farruquiño pasou as mans pola cara unha e outra vez, intentando afastar de sí o recordo da cabeza desapegada do tronco, dos brazos partidos en dous, intentando olvidar para sempre todo o que representaba aquel descubremento:

Luz Xacinta era unha boneca de porcelana.

Arte mariño

2008-11-23T22:12:00.003+01:00

Esta é a proposta de Marxinal, a exposición que o Museo do Mar abría o pasado día 13 de novembro e que permanecerá aberta ata o 11 de xaneiro. A mostra recolle o traballo de catro creadores encol do patrimonio mariño.

Outono

2008-11-23T21:47:00.001+01:00

Eles

2008-11-17T21:14:00.005+01:00

Viñeron. Eles tiñan a Biblia e nós tiñamos a terra. E dixéronnos:

"Pechen os ollos e recen". E cando abrimos os ollos, eles tiñan a terra e nós tiñamos a Biblia

( Arzobispo Desmond Tutu. Sudáfrica)

Sobre a morte do Bieito

2008-11-09T11:47:00.002+01:00

Rafael Dieste - Dos arquivos do trasno - Editorial Galaxia 1962

Foi preto do camposanto cando eu sentín boligar dentro da caixa ó pobre Bieito.(Dos catro levadores do cadaleito eu era un). ¿Sentino ou foi aprensión miña? Entón no podería aseguralo. ¡Foi un rebulir tan maiño…! Como a teimosa puvulla que rila, rila na noite, rila de entón no meu maxín afervoado aquel maiño rebulir.Pero é que eu, meus amigos, non tiña seguranza, e polo tanto — comprendede, escoitade — polo tanto non podía, non debía dicir nada.
Imaxinade nun intre que eu dixese:

– O Bieito vai vivo.

Tódalas testas dos velliños que portaban cirios ergeríanse nun babeco aglaio. Tódolos pícaros que viñan estendendo a palma da man baixo o pingotear da cera virían en remuíño arredor meu. Apiñocaríanse as mulleres a carón do cadaleito. Escorregaría por tódolos beizos un murmurar sobrecolleito, insólito:

– O Bieito vai vivo, o Bieito vai vivo…!

Calaría o lamento da nai e das irmáns, e axiña tamén, descompasandosea gravedosa marcha que planxía nos bronces da charanga. E eu sería o gran revelador, o salvador, eixo de tódolos asombros e de tódalas gratitudes. E o sol na miña face cobraría unha importancia imprevista.

¡Ah ! ¿E se entón, ó ser aberto o cadaleito, a miña sospeita resultara falsa? Todo aquel magno asombro viríase inconmensurable e macabro ridículo. Toda a arelante gratitude da nai e das irmán, tornaríase despeito. O martelo espetando de novo a caixa un son sinistro e único na tarde estantía. ¿Comprendedes? Por iso non dixen nada.

Houbo un intre no que pola face dun dos compañeiros de fúnebre carga pasou a insinuación leviá dun sobresalto, coma se el estivese a sentir tamén o velaiño boligar. Mais non foi máis que un lampo. De seguida ficou sereo. Eu non dixen nada.

Houbo un intre en que case me decidín. Dirixinme ó da miña banda e, acobexando a pregunta nun sorriso deretrouso, deslicei:

– ¿E se o Bieito fose vivo?

O outro riu picaramente coma quen di: “Que ocorrencias temos”, e eu amplifiquei o meu falso sorriso de retrouso.

Tamén me vin a rentes de decilo no camposanto cando xa pousarámo-la caixa e o crego requeneaba.

– “Cando o crego remate” pensei.

Mais o crego acabou e a caixa deceu á cova se que eu puidese dicir nada.

Cando o primeiro cadullo de terra, bicado por un neno, petou dentro da cova nas táboas do ataúde, rubíronme ata a gorxa as verbas salvadoras…. Estiveron a punto de xurdiren. Mais entón acudiu novamente o meu maxín e case seguranza do arrepiente ridículo, da rabia da familia defraudada, se o Bieito se topaba morto e ben morto.ñ Ademais o dicilo tan tarde acrecía o absurdo desorbitante. ¿Cómo xustificar non o ter dito ante? ¡Xa sei, xa sei, sempre se pode un explicar!¡Si, si, si todo o que queirades! Pois ben ….. ¿e se tivese morto despois, despois de o sentir eu remexerse, como quizais puidese adiviñase por algún sinal? ¡Un crime, si, un crime o me ter calado. Oíde xa o rebumbio da xente….

– ¡Pediu auxilio e non llo deron, malpocado….!

–El sentía chorar, quíxose erguer e non puido….

–Morreu de espanto, saltoulle o corazón o se sentir decer na cova…

–¡Velaí o tendes, coa cara torta do esforzo!

–¡E ese que o sabía, tan campante, aí a sorrir coma un pallaso!

–¿E parvo ou qué?

Todo o día, meus amigos, andei tolo de remorsos. Vía ó probe Bieito grafiñando nas táboas nese espanto absoluto, máis alá de todo consolo e de toda conformidades, dos enterrados en vida. Chegoume a parecer que todos lían nos meus ollos adormiñados e longanos a obsesión do delito.

E alá pola noite - non o poide evitar - funme camiño do camposanto, coa solapa erguida, ó arrimo dos muros.

Cheguei. O cerco por unha banda era baixiño: unha pedras mal postas, apreixadas por hedras e silveiras. Paseino e fun dereito ó sitio…. Deiteime no cha, apliquei a orell, e axiña o que oín xioume o sangue. No seo da terra unha unllas desesperadas rabuñaban nas táboas.

¿Rabuñaban? Non o sei, non o sei. Alí preto había un sacho… Ía xa cara a el cando fiquei suspenso. Polo camiño que pasa a rentes do camposanto sentíanse pasadas e rumor de fala. Viña xente. Entón si que sería absurda, tola, a miña presenza alí, daquelas horas e cun sacho na man.

¿Ía a dicir que o deixara enterrar sabendo que estaba vivo?

E fuxín coa solapa erguida, pegándome ós muros. A lúa era chea e os cans latricaban lonxe.

Érase unha vez unha casa en medio do mar

2008-10-21T20:49:00.003+01:00

Así comenza esta historia de amor que chegou ó cine da man de Miguelanxo Prado: De Profundis, a primeira película feita con pinturas ó óleo animadas; a historia de amor dun pintor-mariñeiro con naufraxio incluído.

Agora publícanse eses óleos, da man de El Patito Editorial, que adquiriu o compromiso de publicar as obras completas de Miguelanxo Prado en galego

Voltaire

2008-09-21T22:22:00.002+01:00

On doit des égards aux vivants; on ne doit aux morts que la vérité.

Leda Ophelia Ofuscada

2008-06-04T21:35:00.002+01:00

Ophelia ás veces troca-la postura
despacio por mor da reuma
e ris congratulándote orgullosa
da túa excelente sorte
Ophelia agora te-lo corpo branco
esvelto e fino de louza chinesa
Ophelia te-los ollos grandes grandes
moi grandes sobre as manchas de violetas
e tes un traxe verde moi cinguido
e nínfeas adornándoche os cabelos
Ophelia ¿non te lembras cando eras
profunda escura coma un tobo negro?
e eras consistente forte dura
e nunca tiñas medo
Ophelia non puideches evitalo
e desgraciadamente
non tiñas un castelo de outos muros
tampouco aquela orde tan paterna
de que fosen gardadas ipso facto
as rocas cos seus fusos agudísimos
cos fusos que penetran fondo fondo
profundizando ata chegar á rosa
das mil cen mil ou un millón de follas
E sangraches Ophelia
e o sangue foi caendo pinga a pinga
moi vermello e moi mesto
lixando dez dedos horrorizados
pingando nas dediñas moi redondas
baixo os chapíns vermellos.
E choraches Ophelia
e as bágoas arrastráronche a androxinia
mais non a dor do sangue negro mesto
e beberaxes de herbas
E berraches Ophelia
e os berros resoaron coma chíos
de gaivota ferida entón soubeches
que o terrible periodo de latencia
non é, como di Freud, antes do sangue
senón despois da mancha e da consciencia
da dor no abdome e beberaxes de herbas
E sentiches Ophelia un sono inmenso
nos ollos e no ventre
E dormiches Ophelia
coa testa recostada o sangue fresco
¿non lembras? e dixeron que eran lóxicos
o sono inmenso e mailo soño intenso.
e alá nas arañeiras do teu corpo
libraron unha loita a vida ou morte
o teu antigo ser e o novo medo
E perdiches Ophelia
e sentiches ó fin moita vergoña
das coxas brancas grosas inocentes
e quitaches Ophelia as negras sedas
do bozo das axilas e das pernas
Ophelia Oráculo mentireiro
Ophelia Ofidio na voalla
Ophelia Orificio fedorento reducida a
Ophelia Obnubilada a túa vontade
Ophelia Outrora ceibe
Ophelia Ofuscada
Leda Ophelia Ofuscada
cavidade craneal empozoñada
ti tamén agardaches polo bico
que remata co periodo de latencia
que provoca o periodo da paciencia
Ophelia agora leda
agora satisfeita
Ophelia xa esquecida repudiada
moi leda xa no fondo desa poza
na auga fría pálida
Ophelia moi mollada
Ophelia ollos augentos
húmeros húmidos fráxiles de Ophelia
leda Ophelia
leda por fin esvelta
por fin delgada
con traxe verde limo sobre os ósos
con nínfeas sobre o cranio
Ophelia esquelete no fondo da poza
Ophelia suicida representante
de todas
Ophelia ás veces troca-la postura
na lama moi profunda
cántanche as ras nos ouvidos espidos
búlenche peixes nas covas dos ollos
Ophelia ás veces troca-la postura
despacio por mor da reuma
e ris congratulándote orgullosada túa excelente sorte

Visita ás Cíes

2007-08-09T15:34:00.001+01:00

Pechado por vacacións

2007-07-19T21:01:00.000+01:00

Signature

2007-07-13T18:11:00.001+01:00

Un fermoso video de Amnistía Internacional, sobre o poder das verbas

Arte e mulleres

2007-07-11T20:38:00.000+01:00

A evolución das mulleres na Arte a través de 500 anos de retratos

Leonardo Da Vinci, Raphael - Raffaello, Titian - Tiziano Vecellio , Sandro Botticelli , Giovanni Antonio Boltraffio, Albrecht Dürer, Lucas Cranach the Elder, Antonello da Messina, Pietro Perugino, Hans Memling, El Greco, Hans Holbein, Fyodor Stepanovich Rokotov , Peter Paul Rubens, Gobert, Caspar Netscher, Pierre Mignard, Jean-Marc Nattier, Élisabeth-Louise Vigée-Le Brun, Sir Joshua Reynolds, Franz Xaver Winterhalter, Alexei Vasilievich Tyranov, Vladimir Lukich Borovikovsky, Alexey Gavrilovich Venetsianov, Antoine-Jean Gros, Orest Adamovich Kiprensky, Amalie, Jean-Baptiste Camille Corot, Édouard Manet, Flatour, Jean Auguste Dominique Ingres, William Clark Wontner, William-Adolphe Bouguereau, Comerre, Leighton, Blaas, Renoir, Millias, Duveneck, Cassat, Weir, Zorn, Alphonse Mucha, Paul Gaugan, Henri Matisse, Picabia, Gustav Klimt, Hawkins, Magritte, Salvador Dali, Malevich, Merrild, Modigliani, Pablo Picasso

Page d'ecriture

2007-07-08T22:44:00.000+01:00

Page d’Escriture é o proxecto de graduación de Filippo Giacomelli, Fabio Tonetto e Juan Francisco Correa Diaz, estudiantes do CSC, (Italian National Cinema School).
Baseándose nun poema homónimo de Jacques Prévert (origixinal e traducción en PDF), amosa a uns cativos que atopan na súa imaxinación a alternativa a una aburrida clase de matemáticas.

Tormenta

2007-06-29T22:34:00.001+01:00

Cascuda prateada (fume de Marlboro) ferida polas frechas fuxitivas- o f fonosimboliza vento- dun Cupido fríxido que vinga o seu ego entoldado das calindornas de tódalas cores- azul, verde, encarnado-(qué torpes), chocan unhas contra as outras, entrecrúzanse, esvaran por un chan incoloro, insípido e inodoro. Cupido hermafrodita que menstrúa algodóns de azucre borrallentos, destinxidos. Cheos de brúos xordos, irritados. Cheos de arames con gume de ouro. Cheos, ó fin, cheos de nada

E chove

Adianto de "Illa Soidade"

2007-06-20T11:22:00.002+01:00

Xerais acaba de colgar na rede un adianto do primeiro capítulo de Illa Soidade, a novela de An Alfaya gañadora do último Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil.

Preparar unha maleta sempre supón a posibilidade dunha aventura, e iso emocióname. O
seu contido depende en parte do destino que un teña previsto acadar ao final da viaxe, e
tamén do tempo que vaia permanecer nel...
Comezar unha carreira universitaria fóra da miña cidade, cun percorrido de
aproximadamente dúas horas en tren, coa previsión de pasar a semana alí, para logo
retornar á tarde do venres e reincorporarme de novo o domingo, de primeiras augura
pouca aventura, e ademais precisa dunha equipaxe moderada. Sabido isto, a miña
maleta abastécese basicamente de roupa, complementos, libros de entretemento (os
específicos de xornalismo virán despois), e sobre todo de lembranzas... A palabra
lembranzas é tan evocadora, que ben pensado, o que singulariza unha maleta doutra é
precisamente o seu contido en recordos. Porén, ao principio do verán, cando facía
reconto mental das cousas que gardaría na miña, non dubidaba dos obxectos persoais
que incluiría nela. Así non poderían faltar: unha foto familiar, a miña carpeta ateigada
de recortes de prensa, a gravadora coas cintas que no seu momento recolleron os
testemuños dos vagabundos que pairaban pola Praza dos Mistos, e o máis entrañable, o
nostálxico Diario de Outono de Soa...

Seguir lendo en PDF

Terra. Luar na Lubre

2007-06-19T17:36:00.000+01:00

O Courel

Verdades shakesperianas

2007-06-16T19:48:00.000+01:00

Sigh no more, ladies, sigh nor more;

Men were deceivers ever;

One foot in sea and one on shore,

To one thing constant never;

Then sigh not so,

But let them go,

And be you blithe and bonny;

Converting all your sounds of woe

Into. Hey nonny, nonny.

Sing no more ditties, sing no more,

Or dumps so dull and heavy;

The fraud of men was ever so,

Since summer first was leavy.

Then sigh not so,

But let them go,

And be you blithe and bonny,

Converting all your sounds of woe

Into. Hey, nonny, nonny.

William Shakespeare (From "Much Ado about Nothing")

Traducción:

Non suspiredes, señoras, non suspiredes máis

Os homes sempre foron uns farsantes.

Un pé no mar e outro na praia

Constantes nunha cousa, xamais

Logo, non suspiredes así, deixádeos ir

E sede felices e fermosas,

convertendo tódolos vosos sons de mágoa

En alegría ¡ alegría!

Non cantedes máis cancións, non cantedes máis

sobre melancolías tan sombrías e pesadas.

A farsa dos homes foi sempre así,

desde que o primeiro verán foi fértil.

Logo non suspiredes así, deixádeos ir,

E sede felices e fermosas,

convertendo tódolos vosos sons de mágoa

En alegría ¡alegría!

Premios Xerais 2007

2007-06-13T20:56:00.001+01:00

A semana pasada fallouse a XXIV edición dos Premios Xerais de novela, na illa de San Simón. Este ano, os premios foron os seguintes:

XXIIº Premio Merlín de literatura infantil

A obra gañadora foi Minimaladas de Carlos López Gómez. Desta obra o xurado valorou especialmente as creacións literaria e plástica. O autor, ao recibir o premio, dixo: “Só hai unha cousa mellor que gañar o Merlín: gañalo e que cho entreguen na Illa de San Simón”.

IIº Premio Fundación Caixa Galicia de literatura xuvenil

A gañadora foi Illa soidade, de An Alfaya. Trátase, segundo o xurado dunha novela de carácter iniciático en que se reflicte especialmente o valor da autonomía persoal.

XXIVº Premio Xerais de novela

Co lema “Fanto Fantini”, a gañadora foi Rexina Rodríguez Vega pola obra Cardume. O xurado quixo recoñeceu co premio unha historia familiar e persoal que parte da época do final da Segunda República, no contexto do Vigo industrial atlántico, proletario e cosmopolita, sobre o que se presentan varias xeracións. Foi valorada especialmente nesta obra a capacidade expresiva de clara vontade estilística, que atinxe até o nivel do poético. Cando recibiu o premio, a autora afirmou: “É a miña primeira novela, pois até agora só me tiña dedicado ao ensaio e á crítica literaria. Non esperaba este premio"

Estación Literatura

2007-06-04T16:50:00.000+01:00

Estación Literatura: Contos no Tren. Así se chama a iniciativa da Consellería de Cultura, que dende o pasado Día do Libro pretende achegar ós libros ós viaxeiros do ferrocarril. O proxecto consiste en repartir nos trens volumes asinados por escritores galegos e relacionados co mundo do tren. Dende o 23 de abril, xa se repartiron case 30.000 contos asinados por Eduardo Blanco Amor, Luísa Villalta, Méndez Ferrín ou Xosé Carlos Caneiro, entre outros . Cada semana entréganse 10.000 exemplares da cada un dos catro libros da colección. O primeiro foi O encalatro, de Blanco Amor, conto incluído en Os Biosbardos. Seguíronlle Pásmanse os espectadores, cando pasa o tren, de Luís Villalta, e, Eles, de Xosé Luís Méndez Ferrí, que, por certo é un dos meus favoritos deste gran autor. Na campaña colaboran as editoriais Vía Láctea e Xerais, que cederon os dereitos das obras para a súa distribución gratuíta.

É unha iniciativa curiosa. O tren é para moitos- eu inclúome- o único medio de transporte por terra no que é posible ler sen marearse. Cinco ou seis horas de viaxe ( Madrid-Ourense, por exemplo) fanse moito máis levadeiras cun libro entre as mans, sen ningunha dúbida.

Pechado por exames...

2007-05-17T21:13:00.000+01:00

... ata finais de mes

María Mariño

2007-05-17T21:05:00.000+01:00

DÍA DAS LETRAS 2007

Un día calquera

2007-05-08T21:06:00.000+01:00

Continuando na liña do post anterior, deixo o novo videoclip de Dolores O'Riordan, Ordinary Day, do seu novo disco en solitario Are you listening? que saíu á venta hoxe en Europa e onte nos USA. " É algo completamente distinto, moito máis escuro e personal" afirmou a cantante que conta na nova etapa coa colaboración de productores coma Youth, responsable de grabacións de Paul McCartney, U2 e The Verve.

Zombie

2007-04-30T15:23:00.000+01:00

Rescato este video de The Cranberries, un chamamento á paz e a reflexión cando o terrorismo convertía Irlanda nunha terra desolada.

Primavera en Allariz

2007-04-30T15:20:00.000+01:00

Os sons de África

2007-04-21T00:12:00.000+01:00

Na páxina web de Olympus, unha empresa xaponesa adicada a tecnoloxía, pódese participar dunha iniciativa interesante: escoitar os sons naturais de distintos lugares de África nunha viaxe virtual acompañada de fotografías de gran beleza.

O Cairo, Cabo Verde, Tanzania, Namibia, Nixeria ou Ghana son algúns lugares dos que podemos disfrutar a súa música. Uns sons moi relaxantes, que me parecen ideais para escoitar neses días en que traballar diante do ordenador faise demasiado pesado.

Enlace: A day in the life of Africa

Con dous...visos

2007-04-20T16:47:00.000+01:00

Este é un contrato para "mestras" de 1923, ano en que subiu ao poder o dictador Miguel Primo de Rivera. É asombroso, incrible. ¿Non andar en compaña de homes?, ¿Non viaxar en automóbil? ¡Non visitar xeladerías! E que dicir dos dous visos...En fin, non teño palabras. Isto é a hipocresía e a represión feitas papel.

Para ver o documento en tamaño máis grande picar aquí

Soidade mecánica

2007-04-14T19:44:00.000+01:00

"Estar só no medio dunha multitude": unha frase que soa a tópico, a verso de poema ou a estrofa de canción melosa. Con todo, nada é máis fácil nos tempos que corren: nunha época en que a poboación mundial segue medrando ata rebordar os límites da prudencia, a soidade é aínda unha opción para aqueles a quen o mundo lles estorba ou incomoda. Referímonos á soidade como elección voluntaria: ese tema universal tan tratado por Nietzsche ou Kafka. O un abogaba pola autosuficiencia do superhome, o outro por unha quietude case abúlica; se ambos seguisen vivos na actualidade, non sería estraño que se ocupasen doutro tipo de soidade: a soidade en compañía das máquinas, a soidade automatizada.

Fagamos a proba: Un día nunha cidade grande. Madrid, por exemplo. Intentemos cruzar as mínimas palabras posibles coas persoas que nos acompañarán ao longo da xornada: nada máis fácil. Intentemos, en cambio, chegar ó final do día sen interactuar dalgunha forma cunha máquina, sen ter contacto coa tecnoloxía: nada máis difícil.

Imaxinemos máis: erguémonos pola mañá dispostos, con máis ou menos de ánimo, a desprazarnos ata a universidade ou lugar de traballo: metro obrigado: dunha máquina obtemos o billete, outra máquina trágao, xa podemos pasar. O mundo baixo-terra absórbenos, os corredores fanse interminables e a marea humana envólvenos.Todo o mundo ten présa;e como o que fai Vicente faio a xente, abonda con que un só individuo camiñe velozmente para que os demais apertemos o paso, ao unísono. As escaleiras mecánicas parecen unha autovía: as retencions á dereita, á esquerda os adiantamentos. Se algún despistado se detén no centro, xurdirán bocinazos de tódalas gorxas.Chegamos ao andén, os vagons ábrense con compracencia, algún que outro empuxón, e entramos. Raro é que falemos cos nosos veciños de asento, con todo, escoitaremos con atención a voz automatizada que nos informa de cal é a próxima estación.

Saímos á superficie, e é probable que teñamos que coller o autobús: basta con ensinarlle ao condutor o rectángulo laranxa coa nosa foto, non é necesario falarlle, non fai falla mirarlle á cara. Levamos dúas horas espertos e as máquinas acompañáronnos como sombras; pero isto non acaba aquí: ¿Necesitamos cartos? Os caixeiros automáticos son sempre moi amables. ¿Necesitamos cafeína? Nas máquinas de café a variedade é cada vez máis completa.

E así, cada vez máis, hai obxectos no canto de persoas: chaves mestras que nos fan a vida máis fácil, pequenos griais desalmados e fríos: o futuro.

Ou, como di J.M Fonollosa: "A cidade está chea de camiños. Todos son bons para escapar dela."

*Foto de Óscar Monzón

Semana Santa ourensá

2007-04-10T21:51:00.000+01:00

Predicar co exemplo

2007-04-10T14:27:00.000+01:00

É unha campaña da televisión australiana para sensibilizar aos cidadáns. A min persoalmente paréceme boísimo.

Os outeiros teñen ollos

2007-04-08T11:42:00.000+01:00

"Os outeiros teñen ollos" estreouse fai algúns meses, e é un remake da película de Wes Craven de 1977. O argumento vira en torno a unha familia que viaxa polo deserto de Novo México e toupan cun clan mutado xenéticamente (por culpa de experimentos nucleares do goberno de Estados Unidos) e afeccionado á antropofagia. Podería parecer a típica película de terror americana sen máis mérito que o de manter ao persoal pegado ao asento, pero ten algúns ingredientes que fan que destaque un pouco: como a ambientación nun deserto ardente e senlleiro e o modo en que a paisaxe inflúe no ánimo dos personaxes, ou o feito- de agradecer- de que os protagonistas non sexan unha panda de mozos - na que os supervivientes corren coma lebres completamente indiferentes ante cada nova vítima- senón unha familia , co cal a dor e a impotencia ante cada nova morte son máis desgarradoras e cribles. Con todo, a película, a pesar do ambiente opresivo do deserto, carece dunha atmosfera suficientemente pesada, desacougante e enfermiza para que xurda unha auténtica sensación de angustia . A inquedanza sempre está presente pero o aspecto un tanto risible dalgún dos mutantes non axuda moito.

Malia todo a película está chea de bos momentos, como a escea da caravana, onde todos toman consciencia do grande perigo que corren, ou os maniquíes diseminados pola cidade abandonada. Eu quédome co momento "zume de periquiño" que me recordou á escea de Julian Sands co canario en Romasanta . Antes de todo isto, a película arrincou do mellor xeito posible cunha serie de secuencias pre-créditos ambientadas no deserto que nos adiantan o que está por vir.

FICHA TÉCNICA

Dirección: Alexandre Aja.
País: USA. Ano: 2006.
Duración: 107 min.
Xénero: Terror.
Interpretación: Aaron Stanford (Doug Bukowski), Kathleen Quinlan (Ethel Carter), Vinessa Shaw (Lynn Carter Bukowski), Emilie de Ravin (Brenda Carter), Dan Byrd (Bobby Carter), Tom Bower (Encargado gasolinera), Billy Drago (Papá Júpiter), Robert Joy (Lizard), Ted Levine ('Big Bob' Carter), Desmond Askew (Big Brain).
Guión: Alexandre Aja e Grégory Levasseur; baseado na película de Wes Craven de 1977.
Produción: Wes Craven, Marianne Maddalena e Peter Locke.
Música: Tomandandy.
Fotografía: Maxime Alexandre.
Montaxe: Baxter.
Deseño de produción: Joseph Nemec III.
VestIario: Danny Glicker.
Estreo en USA: 10 Marzo 2006.
Estreo en España: 30 Xuño 2006.

Andainas por Castela. Toledo.

2007-04-07T12:48:00.000+01:00

MUÍÑOS DE CONSUEGRA

Andainas por Castela. Cuenca (III)

2007-04-05T18:36:00.000+01:00

Outro dos lugares que paga a pena visitar en Cuenca é a "Cidade Encantada", que está situada na vagoada do río Xúcar ao seu paso entre Uña e Villalba da Serra, a 1500 metros de altitude. A Cidade Encantada forma parte dunha extensa zona forestal dunhas 13000 hectáreas situada na aldea de Valdecabras, unha típica pedanía castelá

A Cidade Encantada está composta por formacións rochosas esculpidas pola acción da auga, o vento e o xeo, que ao erosionar durante séculos as rochas, conseguiu modelar figuras humanas, obxectos, animais, cunha precisión difícil de entender, ata acadar unha cidade delirante. É unha especie de labirinto no que aparecen fantásticas figuras bautizadas pola imaxinación popular con nomes de animais e obxectos. Coas súas pontes, rúas, prazas e moradores pétreos esta cidade imaxinaria foi declarada Sitio Natural de Interese Nacional o 11 de xuño de 1929. A súa formación xeolóxica remóntase á Era Secundaria e trátase do que científicamente coñécese como "fenómenos kársticos"

Camiñando pola Cidade Encantada créase a ilusión de facelo por unha cidade ciclópea coas súas rúas e prazas, altos edificios, pontes romanas, portas góticas, monolitos, pequenas fragas e ata grandes barcos. Á entrada, e soterrada ata os ombreiros, asoma unha enorme cabeza de xigante, como permanente centinela

Para chegar á Cidade Encantada desde Cuenca, como fixemos nós, hai que percorrer unha distancia de 36 km. Ao saír da cidade, hai que coller a estrada que vai a Tragacete, pasando polo mirador da "Fiestra do Diaño", onde se pode gozar dunha impresionante panorámica do río Xúcar. Continuando a estrada a 5 quilómetros está o desvío de Valdecabras, antes do cal se atopa a Cidade Encantada. Ao saír da leira, dende o aparcadoiro pódese seguir por unha pista duns dous quilómetros que leva ao Balcón de Uña, onde se contempla o río Xúcar e a lagoa de Uña. Se cabe, o único aspecto negativo que atopamos é que para visitar a Cidade Encantada hai que aboar unha entrada de 3 euros ( a explicación está en que se trata dunha leira privada)

Camiñando polo Mar de Pedra

No Convento

FORMAS MÁIS REPRESENTATIVAS

O Tormo Alto. Monolito de 20 metros, milagre ou xogo de equilibrio, emblema da Cidade.
Os barcos. Tres enormes moles de pedra, unha flota ancorada na serra.
O can. Gardián dunha cidade petrificada, parece un fox terrier.
Cara do home. Monumental busto de longo nariz e máis boina.
Ponte romana. Furado na roca, arquitectura natural.
A foca. Enorme figura imaxinaria que representa unha foca facendo xogos malabares co seu fociño.
Os Osos. Enormes penedos que recordan dous osos.
O tobogán. Estreito e longo calello rochoso de varios desniveis.
O mar de pedra. Extensa e cha superficie rochosa onde a erosión da auga creou formas que simulan xerfa e ondas mariñas.
Loita do Elefante e o Crocodilo. Enormes e caprichosas rochas, asemellan a encarnizada loita dun elefante que lanza o seu trompa ás fauces dun cocodrilo.
O Hipopótamo. Inmensa rocha que recorda un hipopótamo.
O Convento. Un arco oxival nunha parede rochosa transpórtanos á idade media.
Os Cogordos. Entre os piñeiros enormes bloques de pedra asemellan cogordos xigantes.
O Teatro. Nun escenario natural unha curiosa ponte recorda a embocadura dun teatro.
A Tartaruga. A abertura no alto dunha inmensa rocha parece unha tartaruga coa súa cabeza fóra
Os Amantes de Teruel. Bloques de rocha que parecen as caras dun home e unha muller intentando bicarse.

Andainas por Castela. Cuenca (II)

2007-04-03T11:10:00.000+01:00

IMAXES DA ESPAÑA PROFUNDA:

Isto.....

....e máis isto...

....vendíano desta tendiña de pío aspecto....

O que sucede cando estás en Cuenca e pides xudías: que che poñen diante o que onda nós sería un prato de fabas. ¿E como lles chamarán ás xudías-xudías en Castela? ¿Vainas?. En fin...

Mojete manchego: Un prato típico dos pastores casteláns. O de mojete será polo moito pan que debes mollar se non queres deixar no prato todo ese prebe.

Andainas por Castela. Cuenca (I)

2007-04-02T20:43:00.000+01:00

O sábado pasado fomos a Cuenca. É unha das cidades medievais mellor conservadas de España e está declarada Patrimonio da Humanidade. Un dos seus atractivos turísticos son as "Casas colgadas", "Casas Colgantes" "Casas voadas" ou "Casas do Rei", un conxunto de edificios no bordo este da cidade antiuga, situados de forma que penden do abismo-a fouce do río Huécar- coma se fosen caer nel. De orixe incerta, tense constancia da súa existencia xa no século XV. Ó longo da súa historia pasaron por diversas remodelacións, sendo a máis recente a realizada durante a década dos anos 20. Hoxe en día só perduran 3 destes edificios.

Para chegar ás "Casas Colgadas", hai que subir unha costa bastante longa e empinada por unha estrada pavimentada de empedres bastante antigos, que che fan pegar botes-se vas en coche- ou che atrapan a punta do pé entre dous deles-se vas andando-. Paralelas á estrada hai unha serie de casas antigas e algunhas moi avellentadas, ademais do típico bar onde a xente toma cervexa e tapas de orella. Por aquí tamén está o Museo de Arte moderna con exposicións de Tapies, Antonio Pérez, etc

Ao final da costa está a praza, con bastantes comercios de produtos típicos e a catedral, iniciada no s. XII e aínda sen rematar

Carne

2007-03-31T23:05:00.000+01:00

Fai algunhas semanas, varios membros dun colectivo a favor do vexetarianismo e a liberación animal manifestábanse en Madrid desta forma tan curiosa.

A performance era moi impactante polo feito de que se trataba de igualar ás persoas con animais en catividade-en gaiolas- ou envasados ao baleiro como os anacos de carne que se venden nos supermercados

Linguas

2007-03-31T22:57:00.000+01:00

O pasado xoves en A Vanguardia, Silvia Colomé entrevistaba a Lluís Oliván o último premio Fité i Rosell de Novela pola súa obra en catalán "Un pare possible". Chamáronme a atención e gustáronme moito as respostas do escritor a varias preguntas sobre a literatura bilingüe. Parécenme respostas moi acertadas, as únicas que deberían darse a preguntas deste estilo, no canto das tonterías calladas de prexuízos que soltan algúns. "Se podo pensar en dúas linguas, podo escribir nas dúas". Aí está. Espero que a literatura deste escritor estea á altura do seu xuízo:

-Como novelista, escribiu en catalán e en castelán. ¿É posible ser un escritor de ficción bilingüe?-Si, é posible. A miña lingua materna é o catalán e escribo habitualmente en catalán, pero son capaz de pensar en castelán e tamén podo escribilo. No noso país moitos novelistas poderían escribir en catalán e en castelán, pero non o fan.

-¿Por que?-Non sei, hai xente que o fai. Ata Eduardo Mendoza escribiu algunha obra en catalán. A moitos lles parece que é complicado, e ves que escriben obras de ficción en catalán e artigos xornalísticos en castelán. Se tes a posibilidade de escribir ben en catalán e en castelán, ¿Que problema hai? Se tivese a mesma facilidade co francés ou o inglés, tamén o faría.

-¿Cal prefire das dúas linguas?-Non teño preferencias. O catalán permíteme escribir historias máis duras e próximas, mentres que o castelán apórtame unha certa distancia e facilítame o artificio, manter unha distancia máis ampla co narrador.

-¿Como o debemos cualificar, como un escritor da literatura catalá, da española ou de ambas?-Non teño ningún inconvenente. Se escribo en catalán, formo parte da literatura catalá, e se o fago en castelán, e quérenme poñer na española, perfecto. Non me quero escusar de nada, as cousas saen como saen.

Ler a entrevista completa

Se

2007-03-28T18:56:00.000+01:00

Descubrín a Rudyard Kipling fai moitos anos cando lin O libro da selva nunha edición adaptada ao público infantil, resumida e adobiada con imaxes de tigres, monos e panteras e un Mogwli denegrido e en cueiros. Non, non eran os famosos debuxos de Disney, pero parecíanselle moito. Debinme ler O libro da selva ( a auténtica tradución do título é O libro das terras virxes) unhas dez veces polo menos. Gustábanme especialmente as esceas en que a asemblea de lobos se reune para decidir se acepta ou non a Mogwli, a loita cara a ao final do libro onde morre Akela, e as historias contadas xunto á canle do río durante a época da seca. Máis tarde descubrín Kim, a viaxe iniciática dun orfo polas rúas de Lahore e a forma en que participa de modo involuntario no "Gran Xogo" que enfrontou a Rusia e Gran Bretaña polo dominio de Extremo Oriente e que lin nunha edición bastante avellentada da biblioteca de Redondela. O poema IF, lino por primeira vez moitísimos anos máis tarde e foi un descubrimento extraordinario. Ensina de forma moi sabia e moi breve como afrontar os momentos máis difíciles da vida.

IF
If you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
,but make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream - and not make dreams your master,
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
and treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son.

Hai moitas traducións de If. Unha das que máis me gusta é ésta. Non encontrei ningunha tradución deste poema en galego.

Rudyard Kipling

Unha curiosidade: Kipling e a esvástica:

Moitas das máis antigas edicións dos libros de Rudyard Kipling teñen unha esvástica impresa sobre as súa cuberta. Isto era debido a que a esvástica, antes de que nacese o movemento nazi, asociábase cunha imaxe do deus elefante hindú Ganesha. Por este motivo estimouse a posibilidade de que Kipling fose simpatizante do nacionalsocialismo, pero en realidade o emprego de Kipling da esvástica estaba baseado no significado indio antigo de boa sorte e boanza. Basta recordar que a menos dun ano da súa morte Kipling deu un discurso (titulado " unha Illa Indefensa ") á Real Sociedade de San George, o 6 de maio de 1935 advertindo do perigo da Alemaña nazi sobre Gran Bretaña

D'Hondt

2007-03-26T10:38:00.000+01:00

Kafka dicía:"Un cretino é un cretino. Dous cretinos son dous cretinos. Dez mil cretinos son un partido político". No caso de España, os dez mil agrúpanse en senllas coalicións teóricamente-teóricamente-opostas ideolóxicamente que se alternan no poder cada certo tempo. É dicir, bipartidismo puro e duro. Os seus adaíles xustifícano alegando que un sistema multipartidista daría lugar a unha maior inestabilidade política, co cal, se afondamos nesta opinión, esta xente sería partidaria dun sistema unipartidista, é dicir, unha ditadura. Sexa como sexa, o sistema electoral español xustifica claramente o bipartidismo ao optar polo Sistema d'Hondt na atribución de escanos.

Non se ten en conta aquelas candidaturas que non tiveren obtido, polomenos, o 3 por cento dos votos válidos emitidos na circunscripción.

Ordénanse de maior a menor, nunha columna, as cifras de votos obtidos polasrestantes candidaturas.

Divídese o número de votos obtidos por cada candidatura por 1, 2, 3, etc. ata un número igual ao de escanos correspondentes á circunscripción

Os escanos atribúense ás candidaturas que obteñan os cocientes maiores , atendendo a unha orde decrecente.

Cando na relación de cocientes coincidan dous correspondentes a distintas candidaturas, o escano atribuirase á que maior número total de votos obtivese.

Se houbese dúas candidaturas con igual número total de votos, o primeiro empate resolverase por sorteo e os sucesivos de forma alternativa.

Os escanos correspondentes a cada candidatura adxudícanse aos candidatos incluídos nela, pola orde de colocación en que aparezan

Laranxas Amargas

2007-03-25T11:13:00.000+01:00

Laranxas amargas en "Inventario de nubes e catro contos máis"

O que teñen dito deste libro:

Agatha dixit

2007-03-24T19:28:00.000+01:00

Aprendín que non se pode dar marcha atrás, que a esencia da vida é ir cara adiante. A vida, en realidade, é unha rúa de sentido único.
Cásate cun arqueólogo. Canto máis vella te fagas, máis encantadora te atopara
As conversacións sempre son perigosas se se quere esconder algunha cousa
A mellor receita para a novela policiaca: o detective non debe saber nunca máis que o lector
No que concerne ás grandes sumas, o máis recomendable é non confiar en ninguén
O máis razoable que se dixo sobre o matrimonio e sobre o celibato é isto: fagas o que fagas vaste arrepentir
Cando non hai humildade, as persoas degrádanse

Cultivando peonías

2007-03-24T16:30:00.000+01:00

Non podía inaugurar este blog sen adicarlle unha entrada a unha das miñas heroínas literarias máis constantes: Miss Jane Marple. Malia que sinto bastante aprecio por tódalas personaxes da miña adorada Agatha Christie (coa excepción de Tommy e Tuppence, prosmas onde os haxa), tía Jane converteuse por dereito propio no número dous do meu particular ranking literario ( o número un é para Mme de Merteuil). Porque non hai nada máis maquiavélico que cultivar peonías desafiando as dores da reuma... se quen as cultiva é Jane Marple.

Porque non é só unha velliña grileira-amagada que resolve ben ( e sen que se lle mova un cabelo do mico) os crimes máis cruentos...É moito máis ca iso. Hai algo bastante estremecedor en Miss Marple. Unha falta de humanidade.Unha certa crueldade moi sutil, moi matizada. Hai quen a cre ata capaz das peores infamias, como o escritor Vicente Leñero, que fixo que fose a inocente anciá (non o pulido Poirot, non o visceral Hastings, non a consentida Ariadne) quen ameazou de morte a a mismísima Dame Christie no relato ¿Quen matou a Agatha Chiristie?.

E aínda que a personalidade de Miss Marple queda especialmente resaltada en Némesis (onde ata chega a manter un substancioso affaire- duelos verbais e cheos de miga- cun multimillonario inválido) os que , como unha, rastrexan entre a bibliografía christiniana esperando atopar a Tía Jane entre a Galería de Personaxes (ese absurdo invento da editorial Molino) intúen que non sería demasiado agradable fixar a mirada durante demasiado tempo neses olliños diminutos, azuis e escrutadores. Porque ademais, pase o que pase, Miss Marple sempre gaña. E segue cultivando peonías